Stolarz stał się hydraulikiem o imieniu Super Mario Bros i choć miejsce i czas fabuły zostały zmienione, ogólny zarys Marios Time Attack pozostał nietknięty. Nad Królestwem Grzybów pojawia się wielkie zło – niejaki Bowser – żółwiopodobny stwór należący do wrogiej rasy Koopa. Potwór znów kradnie dziewczynę bohatera. Mario, razem z bratem Luigim wyrusza jej na ratunek. Zadaniem gracza jest penetrowanie kanałów, zbieranie pieniążków oraz jedzenie muchomorów, które powiększają głównego bohatera.

Nintendo NES, który potrafił wyświetlać grafikę aż w 53 kolorach (25 jednocześnie) zachwycał barwną grafiką i 5-kanałowym dźwiękiem. Motyw muzyczny, który skomponował Koji Kondo, kompozytor muzyki do gier komputerowych i ówczesny pracownik Nintendo, do dziś wzbudza emocje u licznych fanów serii.

Gra doczekała się dwóch kolejnych części. Super Mario Bros. 2 została zbudowana na bazie gry Jume Kojo: Doki Doki Panic. W 1988 roku Nintendo postanowił przerobić wcześniej wspomnianą produkcję i wydać ją pod zmienionym tytułem w USA, Europie i Australii. W Super Mario Bros. 2 dowiadujemy się, że nasz bohater miał sen w którym wchodzi po długich schodach. Na ich szczycie znajdują się drzwi, które są przejściem do świata zwanego Subcon. Następnego dnia trójka znanych nam już bohaterów – Luigi, Mario oraz jego dziewczyna, księżniczka Peach – udaje się na piknik. Sen okazuje się proroczy. W jednej z napotkanych jaskiń znajdują drzwi do krainy, w której rządzi zły Wart. Zebrawszy siły, bohaterowie postanawiają uwolnić świat od jego panowania.

Teledyski Dance zaskakują zazwyczaj nie tylko nowatorską formą, ale także radykalnym przesłaniem. Nierzadko – zbyt radykalnym. Doświadczyła tego w ostatnim czasie Madonna, której pacyfistyczny teledysk spotkał się z chłodnym przyjęciem, wyjątkowo ze strony nadawców. Treści pokazywane w teledyskach zbliżają je wielokrotnie do reklam społecznych. Artyści promują nie tylko spersonalizowane dokonania, niemniej jednak też bliskie im idee. Czasami przekraczając granice obyczajowe. Niegdyś szokował filmik przedstawiający piosenkę Madonny „Like a Prayer”. Na dzień obecny tolerancja stacji muzycznych jest większa, choć częściej nagość nadal stanowi tabu. W niektórych państwach śmiałe obyczajowo klipy prezentowane są po 23. Poprzednio – żadnej dosłowności. Jest w tym nieco hipokryzji – teledyski Doda wielu gwiazd muzyki tanecznej przepełnione są wulgarnym erotyzmem. Nie ma w nich jednak nagości i to pozwala wyświetlać je o każdej porze. Teledyski, które z różnych względów nie mogą liczyć na częstą prezentację w telewizji, nie są jednak skazane na niebyt. Popularność teledysku jako gatunku doprowadziła do rozwoju „wtórnego rynku” wideoklipów. W przeciwieństwie do klasycznych reklam, teledyski Disco Polo nie kończą życia w chwili zakończenia promocji albumu. Wiele z nich może liczyć na drugie życie na kasetach wideo i płytach DVD. Do ulubionego filmu powracamy rzadko, piosenka może towarzyszyć nam przez lata. A coraz zazwyczaj piosenka to nie tylko muzyka – to też obraz.

Oglądam teledysk DJ Shadowa. Autorem filmowej ilustracji do piosenki jest Wong Kar-Wai, znany też w Polsce reżyser filmowy. Ilustracje wydają się kontynuacją tych, które znamy z „Upadłych aniołów”: następna historia miłosna w industrialnej scenerii, barwy z ulicznych neonów, ta sama atmosfera, ten sam wizualny styl. Czy „Six Days” to dzieło „gorsze” od pozostałych utworów hongkońskiego artysty? A ma możliwość tylko krótsze? Teledysk jest reklamą. Bywa jednakże też sztuką. Poprzez chwilę. Tak długo, jak trwa piosenka, którą sprzedaje.

Formuła teledysku jest nieprawdopodobnie pojemna. Przeważnie jest to kilkuminutowy film ilustrowany muzyką, niemniej jednak dosłownie czas trwania nie jest jego cechą definiującą; do obecnie pamiętamy na przykład złożony klip do piosenki „Thriller”. Ograniczenia nie obowiązują także na innych obszarach: znane są przykłady teledysków koncertowych, w których oglądamy fragment występu wykonawcy; równie częste są jednakże takie, w których wykonawca się nie pojawia. teledyski Disco Polo mogą opowiadać niełatwe historie, albo zwyczajnie czarować obrazami bliskimi abstrakcji. Również rozwiązania warsztatowe są zróżnicowane – teledysk korzysta wręcz z form eksperymentalnych.
Uwikłanie teledysku w rynek muzyczny paradoksalnie bowiem nie oznacza konieczności rezygnacji z tego, co oryginalne i niepowtarzalne. Popularne kino wytworzyło szereg estetycznych rozwiązań, które rzadko ulegają złamaniu. Teledysk natomiast wydaje się obszarem artystycznej wolności. Jego twórcy niekiedy czerpią garściami z tradycji awangardowego kina. I, co ciekawe, stosowane w teledyskach rozwiązania rodem z filmów Brakhage’a przyciągają uwagę milionów telewidzów, podczas gdy o filmach najwybitniejszego eksperymentatora amerykańskiego kina nikt już dziś nie pamięta.

Teledysk trzeba do terenu „komercyjnej awangardy” – jego forma otwarta jest na eksperymenty i innowacje, funkcja Natomiast sprowadza go do roli bliskiej reklamie. Zauważyli to już krytycy piszący o telewizji i jej gatunkach. Ann Kaplan, autorka klasycznej książki „Rocking Around the Clock” (1987), tłumaczy to faktem, że teledysk jest najlepszym ucieleśnieniem idei utworu postmodernistycznego. I nie metodę nie przyznać jej odrobiny racji. Przynależność teledysku do obszaru postmodernizmu wynika już stąd, że jego warstwa wizualna podlega dyktatowi muzyki. Teledysk jest zatem z definicji formą pasożytniczą. Ponadto, strategie w nim stosowane pozwalają mówić o pasożytnictwie wielopoziomowym. Muzyczne klipy są nie tylko „adaptacjami” utworów muzycznych, w większości wypadków odnoszą się do innych inspiracji. Wspomniany „Thriller” Michaela Jacksona był próbą wykorzystania konwencji gatunkowej, są też teledyski POP odwołujące się do konkretnego filmu, w ogromnej liczbie przypadków wtedy, gdy piosenka pochodzi z jego ścieżki dźwiękowej.