Polskie prawo spadkowe mówi o dwóch rodzajach spadkobierców: ustawowych i testamentowych. Pierwszeństwo w dziedziczeniu mają ci drudzy, czyli osoby, które zostały wskazane przez spadkodawcę w dokumencie zawierającym jego ostatnią wolę. Jeśli zmarły nie pozostawił po sobie testamentu, to ustawa bardzo szczegółowo określa, komu należy się spadek.

W pierwszej kolejności zawsze dziedziczy najbliższa rodzina – a więc małżonek i dzieci, a dalej wnuki. Jeżeli osoby te nie już nie żyją lub też zmarły nie posiadał bliskiej rodziny, dziedziczyć mogą rodzice, bracia i siostry. W dalszej kolejności na tej liście znajdują się dziadkowie i ich dzieci oraz wnuki (wujkowie i kuzyni zmarłego).

Kolejność ta wydaje się prawidłowa i sprawiedliwa, jednak ustawa nie bierze pod uwagę relacji między zmarłym a jego rodziną. Jeśli były niepoprawne, a wręcz wrogie oczywistym jest, że osoba taka mogła nie chcieć, by cały dorobek jego życia wpadł w ręce skłóconej rodziny. Na szczęście polskie prawo przewiduje możliwość samodzielnego rozdysponowania swoich dóbr. Spisując testament nie tylko można zmienić ustawową kolejność dziedziczenia, ale można też zapisać majątek osobom spoza kręgu ustawowych spadkobierców. Zapis taki to wydziedziczenie.

Wydziedziczenie – wbrew potocznemu rozumowaniu – nie pozbawia rodziny wszystkiego. Pozostaje jeszcze zachowek, który stanowi pewnego rodzaju odszkodowanie dla zstępnych. Niemniej jednak zachowek stanowi jedynie nieznaczny ułamek całego majątku.

Posted in Biznes i ekonomia | Komentarze są wyłączone